از میان ظرف های شسته شده

بعد از خواندن کتاب برای چند لحظه چشم‌های خود را ببندید، قول می دهم آن چه در پس پرده نگاهتان رنگ می‌گیرد چنان در عین یک‌نواختی پررنگ و آزارنده است که تا مدت‌ها رهایتان نمی‌کند.‌ فرق هم نمی‌کند چه زن باشید چه مرد ، از میزان صبر و حوصله یا به تعبیری از خنثی بودن یک زن در عرصه زندگی شخصی‌اش ،کلافه می‌شوید. می‌توانید کوهی از ظرف‌های نشسته را به یاد آورید یا لباس کثیف پسر بچه‌ای تب‌دار .
حتی باز می‌توانید اتفاقا صحنه زنده و پویای مهمانی هاله را به یاد آورید. آن جا هم رنگی از ملال به ذهنتان رخنه می‌کند. می‌پرسید چرا؟ جواب در عین سادگی اندکی دشوار است.‌ نویسنده رمان از میان ظرف‌های شسته شده چیزی تقریبا عین زندگی من و شمای مخاطب را بازسازی کرده است . همین زندگی‌های یک‌نواخت و شبیه‌سازی شده. از رنگ و بوی خیال‌انگیز شخصیت‌ها ی افسانه‌‌ای، موقعیت‌های اغراق شده‌، هیچ خبری نیست...