روزی روزگاری در سینما

ای کاش دوباره چون سالکی رها و شوریده‌حال به آن معبد رویاها پناه ببرم و مثل پرویز آن روزگاران با سینما رویاپردازی کنم و خنده و گریه و عشق و سرمستی و شور زندگی و جاری بودن اعتراض و مقاومت و پایداری و تکیه بر قهرمانی دوست داشتنی را در آن تصاویر افتاده بر پرده نقره‌ای ببینم.
دلم می‌خواهد باز، سینما ما را به یک همدلی اجتماعی و انسانی دعوت کند و تکیه داده به هم ندای صلح و دوستی و مهرورزی سر دهیم . می‌دانم آرزو بر نسل زودپیرشده عیبی نیست.
چه بهتر در این دوران غربت و سرای خاموش، دل به عاشقی چون پرویز خرابات‌نشین بسپاریم و با او هم‌سفر دیار رویاها شویم.
کوتاه شده از مقدمه استاد جواد طوسی