روزی روزگاری سرجو لئونه

در دنیای لئونه آدم‌ها اهل حرف زدن نبودند و اعمال دقیقا در راستای هدف صورت می‌گرفتند. این‌جا دنیای نه اسم ها که صفت‌های مطلق بود، قلمروی «خوب ها»، «بدها» و «زشتها». لئونه به نوعی کمینه‌گرایی در روایت رسید و در عوض نقش بیانی را به عهده نماهای درشت و بلند بر پرده عریض، خشونت قاطع و گویی آیینی و موسیقی پردامنه‌ی انیو موریکونه گذاشت. «به خاطر یک مشت دلار»، «به خاطر چند دلار بیشتر» ، «خوب ،بد ،زشت» و «روزی روزگاری در غرب» گام‌هایی پیاپی و مطمئن در مسیری آگاهانه انتخاب شده بودند. عشق لئونه به سینما در طول غیبت طولانی‌اش زایل نشد بلکه بار دیگر و با قدرت تمام در «روزی روزگاری در آمریکا» رخ نمود و این بار غم‌غربت ،پوچی و خودآگاهی در سرگذشت گنگسترهای رفیق، رقیب و خائن اوج گرفته بودند...