هزار دشت ارغوانی

«هزار دشت ارغوانی» دو سطح ترس در خود دارد. اولی ترس از قاتلی نادیده و ناشناخته، دومی ترسی که رفته‌رفته در ذهن قهرمان اصلی و خواننده شکل می‌گیرد. ترس از این که فروپاشی ذهنی قهرمان اصلی او را به چه ورطه‌ای خواهد کشاند. این ترس به ویژه از جایی که متوجه تفاوت «دو شیرین»‌ یکی در دنیای واقعی و دیگری در دنیای ذهنی شخصیت‌ها می شویم بیشتر احساس می شود.
«هزار دشت ارغوانی» داستان کارآگاهی روان‌شناسانه‌ای در بستر اجتماعی، فرهنگی و روانی ایران و با ضرباهنگی حساب شده و شخصیت‌هایی که به خوبی پرداخت شده‌اند تعریف می‌کند. تلاش نویسنده برای گنجاندن تمام آن‌چه به اختصار گفته شد به‌علاوه شخصیت‌های متعدد در کنار وسواس ایشان در توضیح جامع و مانع از مبانی فکری و فلسفی شخصیت‌ها موجب طولانی شدن داستان شده است.